در گذشته تا قبل از مشروطیت وتاسیس بلدیه ( شهرداری ) هر محله ای برای خود دارای قبرستان بود که هر کدام از آن ها در نقطه ای خاص از شهر قرار داشتند و به عنوان یکی از نشانه های آن منطقه در نزد مردم شناخته می شدند.

اگرچه دفن اموات در حرم ،خواجه ربیع ، خواجه اباصلت ، قتلگاه یا رضوان ( مدفن فضه سبزواری و فخر الدین ).میرهوا . میر غوغان ( مدفن محمد تقی رضوی معروف به میر ) و حتی منازل و تکایا نیز معمول بود.

بعدها با تاسیس بلدیه دفن در قبرستان عمومی شهر به نام گورستان قعله گلشور یا گل ختمی و اماکن مذهبی منحصر گردید.

البته این قبرستان ها که در آن زمان در محلات حاشیه ای شهر وجود داشتند، پذیرای متوفیان گروه ها و اقشار گوناگون مردم بودند، به گونه ای که محلات بزرگ و اصلی خود یک قبرستان مجزا داشتند واهالی محلات مختلف در نزدیکترین قبرستان به محله خویش متوفی خود را دفن می کردند.

قبرستان گلشور

همچنین در کنار این قبرستان ها، یک قبرستان عمومی نیز وجود داشت که به نام قبرستان گلشور شهرت داشت.قبرستان گلشور پیش از بهره برداری از آرامستان بهشت رضا (در سال 1355) قبرستان عمومی شهر مشهد بود.
این قبرستان بین محله نوغان و خواجه ربیع در روستای حسین آباد در کوی طلاب قرار داشت که در آن زمان در محدوده خارج از شهر به حساب می آمد.بعدها با گسترش شهر مشهد این آرامستان اندک اندک به میانه شهر کشید و اکنون در انتهای خیابان شهید مفتح یا سی متری طلاب قرار دارد.بعد از جایگزینی آرامستان بهشت رضا این قبرستان به تدریج متروکه شد.

قبرستان گلشور

البته امروزه اگر بخواهید به محدوده این قبرستان قدم بگذارید، باید سراغ پارکی به نام « امت» را بگیرید، چرا که قبرستان دیروز، به فضای سبز امروز تبدیل گردیده است.
وجه تسمیه این قبرستان از آن سو است که در آن زمان، در کنار قبرستان، غسالخانه ای وجود داشت که مردگان را در آنشستشو میدادند و مردم به جای آنکه به آن «مرده شوی خانه» بگویند، مرده را به «گل» و شستن را به «شو» یا « شور» مخفف کردند و به جای مرده شورخانه یا غسالخانه، «گلشو» یا «گلشور» در زبان اهالی افتاد و قبرستان مجاور آن را نیز «قبرستان گلشور» نام نهادند. همین نام تا سال های سال دهان به دهان چرخید و بر روی این آرامستان ماند.

.